Οι αγκαλιές που βρέθηκα…

Γράφει ο Σώφρονας Τριμπουλέ

Ο γελαστός Βούδας εισάκουσε τις προσευχές μου και επιτέλους βρέθηκα στην πρώτη μου αγνή παιδική αγκαλιά. Τα χρόνια πέρασαν, η ψυχή μου πέρασε από πολλά παιδικά παιχνίδια και τα γυάλινα ματάκια μου -που δεν κλείνουν ποτέ λόγω κατασκευής- είδαν πολλά… Τώρα, με βρίσκετε να έχω ένα υπέροχο πολυτιμότατο «κολιέ» από παιδικά συναισθήματα. Κάθε χάντρα του είναι και από ένα πετράδι.
Ο θεός μου, ο γελαστός Βούδας, μου ανέθεσε να μοιραστώ τις ιστορίες αυτές μαζί σας και μου υποσχέθηκε πως, αν καταφέρω να αλλάξω έστω και ένα γονιό προς το καλύτερο, τότε, θα μετεμψυχωθώ σε σύννεφο και θα μπορέσω να ταξιδέψω παντού, αυτό που πάντα ονειρευόμουν…
Πολλές οι χάντρες που έχει το κολιέ μου, πολλές οι αντίστοιχες ιστορίες που έχω να σας πω…


Το πρώτο πολύτιμό μου πετράδι


Το όνομά μου τότε ήταν Ροζαλία και η Κατερινούλα, η αφεντικίνα μου, με είχε σύρει παντού! Κυκλοφορούσα μόνιμα βρώμικη, μπιαχ! Με έπλενε συχνά η μαμά της, δε λέω, αλλά αφού η Κατερίνα με είχε για μαξιλαράκι στο πάτωμα, ήταν μάταιο! Για τρίχρονη, η γλωσσίτσα της πήγαινε ροδάνι. Περνούσαμε καταπληκτικά και αρχικά τίποτα δεν τάραζε τα όνειρά της…
Ο μπαμπάς άρχισε να αργεί κάπως να γυρίσει στο σπίτι. Η Κατερινούλα προσπαθούσε να μην αποκοιμηθεί στη λαχτάρα της να τον δει αλλά, δεν τα κατάφερνε. Είχε περάσει μια ολόκληρη εβδομάδα που δεν τον είχε δει καθόλου.
Οι φωνές τους την έκαναν να πεταχτεί. Με πήρε αγκαλιά και πήγαμε μέχρι την πόρτα, την άνοιξε ίσα ίσα να χωράει το μουτράκι της. Είδε τη μαμά να κλαίει και να κατηγορεί τον μπαμπά, άκουσε τον μπαμπά να βρίζει τη μαμά. Τρόμαξε πολύ η Κατερινούλα, έτρεξε και χώθηκε στο κρεβατάκι της, αποκοιμήθηκε με δυσκολία και οι λυγμοί της τάραζαν τον ύπνο της. Όσο κι αν της χάιδευα το προσωπάκι δεν κατάφερα να την ηρεμήσω.
Πανάθεμά σας για γονείς, η θύμηση της Κατερινούλας μου ανεβάζει τη θερμοκρασία του πλαστικού από το οποίο είμαι φτιαγμένη. (Συγνώμη γελαστέ Βούδα που χάνω την ψυχραιμία μου). Πάρτε τους τσακωμούς σας μακριά από τα παιδιά σας. Πηγαίνετε σε μια ερημιά και κάντε ό,τι θέλετε, φωνάξτε βριστείτε, χτυπηθείτε δε με νοιάζει. Αφήστε όμως τα παιδιά σας έξω από αυτό. Δεν είναι διαιτητές, δεν είναι αυτός ο ρόλος τους.
Ανθρώπινοι και οι τσακωμοί, ανθρώπινα και τα λάθη -ποια είμαι εγώ για να σας κρίνω… ένα απλό παιδικό παιχνίδι… Μπείτε όμως για μια στιγμή στη θέση του παιδιού σας. Όλα του κόσμου των «μεγάλων» φαντάζουν τεράστια. Φροντίστε τουλάχιστον μετά από κάποιο τσακωμό να του δείξετε πως όλα διορθώθηκαν, πως οι εντάσεις είναι μέρος της ζωής, είναι ένας τρόπος επίλυσης των διαφορών, αλλά πως ο μπαμπάς και η μαμά, οι δυο κολώνες του σπιτιού είναι εκεί δίπλα του.
Μην το αφήνετε να κοιμηθεί με πόνο στην καρδιά του…

 

Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :

 

Επιτέλους ξέρω τι θέλω!

 

 


Συζυγικές συγκρούσεις και παιδί: Επικίνδυνη σχέση

 

 

Πώς μεγάλωσα 50 χρόνια μέσα σε 2 λεπτά!

 

 

Μαμά, μανούλα, μανουλίτσα

 

 

 

 

Photo by AForestFrolic

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.