Μελωδίες από τη Μαριάννα Τεγογιάννη | Deity.gr

Τα Ρω του Έρωτα και κάτι παραπάνω

Γράφει η Μαριάννα Τεγογιάννη

Πλησιάζει η γιορτή της αγάπης… Τώρα, γιατί θα πρέπει να αγαπάμε και να ερωτευόμαστε περισσότερο εκείνη την συγκεκριμένη ημέρα, ποτέ δεν το κατάλαβα. Εγώ σπάω το κατεστημένο και θα μιλήσω σήμερα γι’ αυτό το θείο δώρο και συναίσθημα, που από την στιγμή που μας κατακλύζει γινόμαστε αυτό που θα θέλαμε να ήμασταν. Άνθρωποι που ακροβατούν σε πουπουλένια ροζ συννεφάκια, με ένα μόνιμο χαμόγελο, έτοιμοι να σου χαρίσουν ολόκληρο τον κόσμο, αρκεί να τους μοιράσεις ένα γλυκό νεύμα.

 

Παιχνίδια της βροχής

Γράφει η Μαριάννα Τεγογιάννη

Δώδεκα και τέταρτο και είμαι ήδη στο δρόμο προς το σχολείο. Φορτώνω τσάντες, ομπρέλες, μπουφάν και μουσκεμένες από ιδρώτα φανέλες και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Ξεκινάω. Ο αέρας μυρίζει βροχή. Τα σύννεφα, απειλούν όποιον βρεθεί στο δρόμο τους, και από το πίσω κάθισμα πέφτει η ιδέα.. "καιρός για καινούργια στολίδια!!’’. Κάτι με τσιμπάει μέσα μου, να ακολουθήσω την παιδική αφέλεια και να παρασυρθώ, στις χιλιάδες πολύχρωμες μπάλες, στους φωτεινούς ΑγιοΒασίληδες, και στα καταπράσινα έλατα, που περιμένουν με ανυπομονησία, κάποιο χαμόγελο με γυαλισμένα μάτια από ευτυχία να τα αγοράσει.

 

Ο Αύγουστος φιλούσε υπέροχα

Γράφει η Μαριάννα Τεγογιάννη

Εκείνος επιβλητικός, αγέρωχος, καθαρόαιμο αρσενικό με το βλέμμα καρφωμένο στα μάτια της. Εκείνη φοβισμένη, με ένα διάφανο πέπλο γύρω από την λαβωμένη της ψυχή, εξερευνούσε μυστικά μονοπάτια και λαβύρινθους μαγικούς, κρυμμένη πίσω από τα σκούρα της γυαλιά και το μεγάλο ψάθινο καπέλο. Τα δάχτυλά τους έπλεκαν στεφάνι και οι ανάσες τους γρήγορες, χόρευαν σε τρελό ρυθμό, σε μια δίνη πάθους, ενώ λέξεις ξεπήδαγαν σαν βέλη με στόχο την καρδιά.

 

Πορτοκαλής ήλιος

Γράφει η Μαριάννα Τεγογιάννη

Απανωτά χαστούκια ήρθαν και με ξύπνησαν από έναν λήθαργο γεμάτο τούνελ, παιχνίδια με λαβύρινθους μόνο με είσοδο -όπως πίστευα-, χωρίς κεριά, χωρίς καν το τσαφ από τον ήχο ενός σπίρτου..

Και ενώ τα βλέφαρά μου άρχισαν να παιχνιδίζουν τρεμοπαίζοντας σε ρυθμούς γεμάτους χρώματα και περίεργες μουσικές, αγνοώντας τις μασκαρεμένες φωνές των παγωμένων ανδρείκελων που σε κάθε άγγιγμά τους, μου μούδιαζαν το μυαλό με τους ακαταλαβίστικους διαλόγους τους, ήρθε μια πορτοκαλή σπίθα να διαπεράσει τη σκοτεινιά και να γλυκάνει τη μαύρη μου τη μοίρα που είχε μπαστακωθεί μήνες τώρα σε κάθε μου σκέψη, μεταμορφώνοντας τα μέχρι πρότινος όνειρά μου στους χειρότερους εφιάλτες μου.

 

Περιμένοντας τον Αϊ Βασίλη

Γράφει η Μαριάννα Τεγογιάννη

Σε λίγο καιρό οι λάμες από το έλκηθρο θα αρχίσουν να ακονίζονται, τα μικρά ξωτικά θα βουρτσίζουν το τρίχωμα τον ταράνδων μέχρι να γυαλίσει, και η στολή του Αϊ Βασίλη θα πάει για σιδέρωμα. Ε, ναι λοιπόν έρχονται Χριστούγεννα! Οι μυρωδιές από τα γλυκά και τα ζαχαρωτά, θα γαργαλίσουν την όσφρησή μας και τα παιδιά όλου του κόσμου, θα πέσουν με τα μούτρα στο γράψιμο.
Θυμάμαι με πόση λαχτάρα περίμενα καρτερικά τον ερχομό εκείνου, που μ’ έκανε μαγικά να πετάω από την χαρά μου, χωρίς να κουνήσει το μικρό του δαχτυλάκι. Γινόμουν αυτόματα, το καλύτερο παιδί, το πιο γλυκό, το πιο υπομονετικό, το πιο.. πιο… πιο… απ’ όλα! Ξημεροβραδιαζόμουν κάτω από τις πολύχρωμες μπάλες, χώνοντας τη μουρίτσα μου, ανάμεσα από τα πράσινα κλαδιά, λες και έψαχνα κάποιο χάρτη κρυμμένου θησαυρού, θαμμένου κάπου στην Καισάρεια. Και ήμουν διατεθειμένη να σκάψω μέχρι εκεί για τον βρω!

 

Η σκακιέρα της ζωής

Γράφει η Μαριάννα Τεγογιάννη

Αν υποθέσουμε ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι, ποιο θα ήταν αυτό; Εγώ θα επέλεγα το σκάκι. Λευκά και μαύρα πιόνια σε αντικριστές κατευθύνσεις, που το ένα προσπαθεί να φάει το άλλο με μανία. Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω και άλλα χρώματα. Όμως δεν θα ήταν πιστευτό. Το ασπρόμαυρο, μας αντιπροσωπεύει. Το καλό και το κακό. Το πικρό και το γλυκό. Το χαρούμενο και το λυπημένο. Όλα με δυο όψεις που διασταυρώνονται με δόλο, εκτοπίζοντας στο πέρασμά τους καθετί που μυρίζει γιασεμί. Και στις μαύρες μέρες μας, υπάρχουν τόσοι πολλοί κακοί ηθοποιοί με λευκή αμφίεση που μας ξεγελούν.. Και η σκακιέρα ολοένα μεγαλώνει… Βασίλισσες, Βασιλιάδες, αξιωματικοί, άλογα, ένα καλοστημένο σκηνικό επικής ταινίας, που τείνει στην πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα των λίγων. Και αυτό γιατί η πλειοψηφία εκτοπίζεται ανάμεσα στα πηγαδάκια των τραπεζιών τους, σαν ψίχουλα τριμμένα στα μεταξωτά τους τραπεζομάντηλα.

 

Page 1 of 2

«StartPrev12NextEnd»
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.