Το σημάδι (Μέρος 1ο)

Γράφει η Μαρία Δασκαλάκη

«…ο χαμένος τα παίρνει όλα…», άκουγε να λέει το τραγούδι στο χαμηλωμένο της ραδιόφωνο και χαμογέλασε με πίκρα. Ήταν απίστευτο το πόσο ταυτιζόταν με τραγούδια, αλλά όταν έφτανε η στιγμή να τα ζήσει, έκανε πίσω. Τα ανεκπλήρωτα. Γι’ αυτό γίνανε και τραγούδια. Εξάλλου, τα τραγούδια των ανθρώπων είναι πιο όμορφα από τους ίδιους, όπως είχε γράψει κι ο αγαπημένος της Ναζίμ Χικμέτ. Έριξε μια ματιά στην κούνια κι είδε το μωρό να κοιμάται ήσυχο. Έγειρε κι εκείνη στα μαξιλάρια του καναπέ κι έκλεισε τα μάτια της. Ένιωθε πολύ κουρασμένη κι είχε μεγάλη ανάγκη για ύπνο, μα δεν θα κοιμόταν. Δεν ήθελε να ονειρευτεί. Μονάχα θα αναπολούσε το όνειρο που την έφερε ως εδώ…

Τον ξανασυνάντησε στην τράπεζα, μετά από πολλά χρόνια που ζούσαν στην ίδια πόλη κι όμως δεν είχαν βρεθεί ποτέ ξανά, ούτε τυχαία στο δρόμο. Πήγε να κάνει μια αίτηση για δάνειο και τον είδε πίσω από ένα γραφείο. «Υποδιευθυντής Μανώλης Σταματάκης», έγραφε. Σ’ εκείνη τη φάση, της είχε μπει η ιδέα ν’ ανοίξει μαγαζί με τα κοσμήματα που έφτιαχνε τόσα χρόνια σαν χόμπι και κεφάλαιο δεν υπήρχε. Έτσι έπεσε πάνω στο Μανώλη. Ξαφνικά.

 

Το σημάδι (Μέρος 2ο)

Γράφει η Μαρία Δασκαλάκη

Τη Δευτέρα το πρωί, η πρώτη της δουλειά ήταν να πάει στην τράπεζα. Είδε από μακριά το Μανώλη σκυμμένο στο γραφείο του, προσηλωμένο πάνω από τα χαρτιά του. Σκυθρωπό κι αξύριστο. Ποτέ δεν θυμάται να τον είχε δει αξύριστο. Πήγε και κάθισε στην καρέκλα μπροστά από το γραφείο του κι εκείνος ούτε που μπήκε στον κόπο να σηκώσει το κεφάλι του.

«Ορίστε;», ρώτησε μόνο τυπικά.

«Ένα δάνειο θα ήθελα, παρακαλώ. Με σας πρέπει να μιλήσω;»

Μόλις άκουσε τη γνωστή της φωνή, σήκωσε το κεφάλι του και την αντίκρισε. Ντυμένη στα άσπρα και κατάχλομη. Χαμογελαστή. Λίγο αμήχανη. Με κάτι μάτια που τον κοίταζαν βαθιά μέσα του. Ένιωσε ρίγος. Ημέρα Δευτέρα 1 Ιουλίου, ώρα εννέα παρά κάτι το πρωί. Δεν είχε λόγια. Τι να της πει;

«Μήπως ενοχλώ;», ρώτησε εκείνη ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα, για να σπάσει τον πάγο.

«Καιτούλα…», ψέλλισε τελικά, χωρίς να έχει καταφέρει να ξεπεράσει την έκπληξη της στιγμής. «Τι κάνεις εδώ;»

Έπειτα παρατήρησε τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια της και το ωχρό της δέρμα κι ανησύχησε.

«Είσαι καλά, μάτια μου;»

Εκείνη σκίρτησε μέσα της.

«Καλά είμαι, μην ανησυχείς», του είπε. «Όμως, πρέπει να μιλήσουμε»

 
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.