Επαναστάσεις καθημερινής βάρδιας (Μέρος 1ο)

Γράφει η Μαρία Δασκαλάκη

« “Η εξέγερση θα γίνει τα μεσάνυχτα”, έλεγαν

“Έτσι θα μάθουμε και την ώρα”, είπε κάποιος»

Τάσος Λειβαδίτης

Τρέχοντας χώνομαι μέσα στα στενάκια του άδειου δρόμου. Ακουμπώ αποκαμωμένη σ’ ένα τοίχο, προσπαθώ να κάνω αθόρυβη τη λαχανιασμένη ανάσα μου και στέκομαι για ν’ αφουγκραστώ. Τα ποδοβολητά πίσω μου, ευτυχώς, ξεμακραίνουν. Τα μάτια μου τσούζουν και προσπαθώ να μην τα τρίψω με τα χέρια μου γιατί ξέρω πως θα τα κάνω ακόμη χειρότερα. Δεν μπορώ να καταλάβω αν στ’ αλήθεια κλαίω ή αν φταίνε τα χημικά που κάνουν τα δάκρυα να τρέχουν και τα μάτια μου να πονάνε…

Το πρωί έφυγα από το σπίτι για να πάμε για διαμαρτυρία στην Περιφέρεια. Μόνο τη διαμαρτυρία θα κάναμε και θα διαλυόμασταν ησύχως… Πότε έγιναν όλα τα υπόλοιπα; Πώς; Υποτίθεται ότι μόνο θα ανοίγαμε το πανό και θα φωνάζαμε να μας δώσουν κτίριο για να μην κάνουμε πια μάθημα σε κείνο το πεπαλαιωμένο νεοκλασικό που έμπαζε νερά από το ταβάνι κάθε φορά που έβρεχε και περιμέναμε πότε θα έπεφτε στα κεφάλια μας να μας πλακώσει. Ήταν θέμα χρόνου κι αυτό… Απ’ την άλλη, καημό το είχα να μπω σε αμφιθέατρο να κάνω μάθημα… Εγώ φταίω που ξεβράστηκα σε τούτο δω το ερημονήσι; Τι τα κάνετε τα πανεπιστήμια αφού δεν υπάρχει υποδομή;

 

Επαναστάσεις καθημερινής βάρδιας (Μέρος 2ο)

Γράφει η Μαρία Δασκαλάκη

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό. Κάποιος με νοιάστηκε. Πέσανε και οι άμυνες και οι ασπίδες. Δεν ήμουνα πια σκληρή. Δεν είμαι σίδερο για να μη σπάω… Ξανάγινα ανθρώπινη κι ακολούθησα τα ένστικτά μου. Δεν γεννήθηκε κανείς για να είναι μόνος. «Δεν είσαι η τέλεια για να είσαι μόνη», έλεγε ο Στάμος.
«Παρακαλώ;»
«Έλα στο σπίτι της Άριας σε ένα τέταρτο, να δούμε τι θα κάνουμε αύριο. Λέμε να κατεβούμε σε πορεία την Πέμπτη και να κάνουμε καταγγελία αύριο στις γενικές συνελεύσεις των τμημάτων… Δεν θα περάσει έτσι αυτό…»
Ακολούθησε ένα υβρεολόγιο για τους μπάτσους. Δεν περίμενα να τα ακούσω όλα. Είχα κλείσει το τηλέφωνο. Ήτανε ο Στάμος. Ούτε ρώτησε τι κάνω, ούτε αν είμαι καλά, ούτε αν έχω χτυπήσει. Θράσος, ε; Πώς να σ’ αγγίξω μετά; Με ποιο δέος; Με ποια ευλάβεια; Πώς να αφεθώ και να γίνω ένα μαζί σου, όταν εσύ νοιάζεσαι περισσότερο για τους μπάτσους που προκάλεσες και χτύπησες –αλλά θα λες ότι εκείνοι σε έδειραν– παρά για μένα; Δεν με είδες; Δε με ένιωσες; Περισσότερο στο Θεό φώναζα εκείνη τη στιγμή να με σώσει, παρά σε σένα…

 
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.