Δύσκολοι καιροί για επανάσταση, πατέρα… (Μέρος 1ο)

Γράφει η Μαρία Δασκαλάκη

«Εγώ θα πάω!»

«Δεν έχεις να πας πουθενά!»

Μέσα στο παραγεμισμένο με κάθε λογής μπιμπελό σαλόνι και δίπλα από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, απόγευμα Δεκέμβρη, τα αίματα ανάμεσα σε πατέρα και κόρη είχαν ανάψει για τα καλά.

«Κι όμως θα πάω! Δε μπορείς να κάνεις τίποτα για να με εμποδίσεις!»

Ο Σάββας αναστέναξε καθώς οι φλέβες στα πλάγια του μετώπου του είχαν φουσκώσει επικίνδυνα.

«Τι δουλειά έχεις εσύ με τους αναρχικούς, παιδάκι μου; Δεν βλέπεις στην τηλεόραση τι γίνεται; Τι δουλειά έχεις να τρέχεις στις πορείες; Τι σε νοιάζει εσένα;»

«Τι με νοιάζει εμένα; Δεν περίμενα ποτέ να μου πεις τέτοια κουβέντα, μπαμπά!»

Τα μάτια της Ευτυχίας έκαιγαν.

«Δηλαδή εσένα δε σε νοιάζει; Κι αν είχε συμβεί σε μένα; Κι εγώ δεκαέξι χρόνων είμαι. Την ίδια ηλικία με το Γρηγορόπουλο έχω. Αν είχε συμβεί σε μένα; Τότε μόνο θα σε ένοιαζε;»

«Γιατί να συμβεί σε σένα; Αυτά συμβαίνουν μόνο σε όσους πάνε γυρεύοντας. Αν ζεις μια ήσυχη ζωή και δεν ενοχλείς κανένα, τίποτα δεν έχεις να φοβηθείς…»

 

Δύσκολοι καιροί για επανάσταση, πατέρα… (Μέρος 2ο)

Γράφει η Μαρία Δασκαλάκη

“9.12.2008

Μια αλυσίδα. Αυτό έχετε φτιάξει. Είστε κρίκοι μιας αλυσίδας. Είστε όλοι τόσο ίδιοι! Εξάλλου, έχει δει ποτέ κανείς τους κρίκους μιας αλυσίδας να διαφέρουν; Όχι, ποτέ. Είστε όλοι κρίκοι που σχηματίζετε μια αλυσίδα. Μέτριοι, χαμένοι μέσα στη μετριότητά σας. Προβάλλετε τη μιζέρια σας σαν ευτυχία. Τον καναπέ σας σαν τον παράδεισο. Μόνο που παράδεισος δεν υπάρχει κι εσείς τρέμετε την κόλαση. Καμιά κόλαση, όμως, δεν είναι αρκετή για σας. Για την ακρίβεια, δεν είστε άξιοι καμιάς κολάσεως.

 
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.